Niemandsland

Waar mijn ouders wonen, is het Liesbos nog een bos.
Hier, achter de rivieren, vlak
voordat de stad begint,
is het Liesbos een vlakte met rioolzuivering,
maneges en schrikkeldraad, verduisterd fietspad
onder dichtgeslibde snelweg, modder
op asfalt, 'u verlaat nu onze gemeente,
tot ziens.' Het ontbreken van lantaarnpalen.

Iedere geparkeerde auto beangstigt me, een beetje.
Mij als vrouw alleen, een bibberend
lichtje rood, een bibberend lichtje kleurloos.
Een motor huilt in de verte,
strijkt door mijn haren.

Witte koplampen staren in mijn ogen.
Natte vingerkootjes, koude enkels.
Wikkel me in een schimmelige deken,
een doordrenkt tapijt en niemand
vindt me hier. Tenminste voor een paar weken.

Rottende bladeren ademend,
aarde tussen mijn vingers, tussen mijn tanden,
mijn kousen vol slootwater,
mijn rok tegen mijn kin.

Reacties: