Glas tot as
er was een lieveheersbeestje een man van tafel, bed, ontbonden vrouw is broze, dove vlakken zijn ze allebei, ramen blijven ramen het zijn jaren van huisvuil blaas zachtjes en het licht wordt onder een pantser van schillen fruit
doorzichtiger dan de bomen,
voordragend uit eigen blaadjes
herfst op zijn vensterbank.
nog niet aan zich gewend, hoort zelfs
nauwelijks kartonnen dozen en straten klinkers.
pijnlijke scherven.
een ondoordringbaar wit.
ruiten druipen niet,
echt niet. het is zand dat smelt.
vergeet niet de momenten van lood,
koper, tin en kalk.
groen, bruin, goud, rood
zilver, oranje en jij dacht dat
verpakkingen leeg waren.
ontkleeft een kinderinsekt
behoedzaam aan het blikveld.
Reacties:
