Wat mensen met elkaar doen
geroepen voelden we ons alleen bleef de waterkant windstil kan jij alleen voor mij voelen zorg jij voor mijn botten verzink jij je lijf in een gesmeed pantser
leven te blazen in wat we ons
altijd hadden voorgesteld
bloot te geven als het kunstgras
overliep in minnende wilgen
niet meer dan een bootje goten we
uit ademende vezels, meerden we af
aan een klooster van één kamer
sloten we luiken en getijden
vrees ik mijn gedachten
ben ik er in alles voor jou
vrees jij je omzwervingen
ontsteken we een zwak licht
zorg ik voor jouw hart
spelen we het altijd weer klaar
elkaar te kwetsen, maken we een bed
lakens versleten tot pluizig zacht
knevel ik mijzelf in geregen kledij
wensen we elkaar een goede nacht
Reacties:
