Vroege lente, avond

eerst is de lucht gloeiend lampionnen geel
met de zon somber wit aan flarden
en een vermoeden wandelt achter me: de wereld,
komt die wel weer helemaal tot leven?

dan vloeien grijze penseelstreken over
trekt de schemering voorbij, of is het regen?
stilstaand water, maar andere plaatsen
mugjes en stofvlokjes in je mond

de trekvogels zwermen macaber
zijn ze wel weer helemaal
in het land der levenden beland?
fietsend vlieg ik onder ze door, naar huis

als laatste oranje sterren, donkerbruine hemel
luchthavens en zeehavens verlichten de horizon
lange rijen premature bloemen onder glas

het voelt alsof de wereld ouder wordt.

Reacties: