Gary
we keken tekenfilms onder het avondeten stampten in regenplassen je had een parka en zware wenkbrauwen we spaarden concertkaartjes over computerspelletjes en lieveheersbeestjes
over robots in vermomming
we raakten schoenen kwijt
kropen onder het prikkeldraad door
om modder en gras te voelen
liepen naar school langs auto's
die kapot lagen op hun kop
en die snackbar waar de bom afging
en jij toch nog doodleuk voor je koffie betaalde
knipperde vaak met je ogen
als een klein jongetje met een kriebelende neus
hield soms je onderlip over je tanden
je laatste lettergreep was meestal een zucht
wilden een bandje beginnen
ja hier in gewelddadig gebied
liedjes zingen over witte chocola
en vriendinnetjes waar je meestal mee ruziede
en alle mensen die telkens maar weer
in paniek een veilig heenkomen zochten
wij idioten bleven altijd lacherig staan
en vroegen ons af waarom eigenlijk
Reacties:
Johan:Robots in vermomming, haha, inderdaad. Transformers.
Mooi gedicht, al moet ik zeggen dat het plaatsen van de lokatie van het gedicht me een beetje is ontgaan. Maar ja, dat krijg je met een gebrek aan diepgang.
