Aard

in plaats van een kind was ik vroeger een plant
geworteld in permafrost groeide ik zonder te bewegen
zonder me te verplaatsen, ver voorbij de boomgrens

en nog steeds vervalt m'n huid soms in synthese
vries ik af en toe kapot in een zacht klimaat
trekken de laatste vlekken sneeuw en ik zich terug in het park

maar de aarde warmt op en vlinders verwarren de winter
feilloos vinden ze mijn verbloemde onzekerheid
verteren ze met kleine hapjes zelfhaat het overtollig leven

ze kleven, een wriemelend borduursel over mislukte zoetigheid
om het niet te kwetsen blijf ik roerloos onder schijndode bomen.


Zie ook deze strip.

Reacties: