Mutatie

je haalde je pen van ons papier
en ik was niet langer jouw meisje
met de wereld was verder niets mis
alleen waren we nu allebei alleen

welke zin je schrijft of waar je bent weet ik nooit tegelijk
samen zijn we een wolk van waarschijnlijkheid
je kan voor altijd zomaar van me houden
op voorwaarde dat het telkens snel genoeg verdwijnt

complexe levensvormen sterven sneller uit
daarom zijn getrouwde mensen vaak zo oud
en tegelijk niet groter dan een knoopje
zet er een glas overheen, schuif een velletje eronder

ons verhaal is drijvende, ongewerveld nog
al is het te groot en spartelend om te vertrappen
lief, het hoeft niets van onze fouten te erven
het hoeft niet te lopen zoals je het leest

voorzichtig pak je mijn hand
wees bang voor eenzaamheid en je blijft waar je bent
wees bang om te bestaan en je groeit.

Reacties: