Stof

in mijn handen wordt een potlood
geen diamant
misschien ooit uit zichzelf
langzaam, met levenloos geduld

ik ben dan al een splintertje
spaanplaat, een glasscherfje
aan de bezem ontschoten
een lusje gloeidraad

deeltjes wachtende mensen

laat hem vallen
en onopgemerkt breekt het grafiet
onbeholpen omhelsd door hout
geen punt meer aan te slijpen

al wordt hij kleurloos en splijt hij licht
alleen te beschrijven met zijn eigen gruis
spat hij op gewone grond uiteen
langs eigen kleine innerlijke fouten

ik zal het zien gebeuren
en ik zal het niet zien

Reacties: