Waarheidsgetrouw

we zijn stralende kleuren
loog de donkere lagen glans af en zie
personen die we niet meer zijn, toch aanwezig
een wit vertrek van concentratie

misschien kijgen ze vleugels
maken ze onze vragen licht als glas
kunnen ze een goed woord doen
geruststellender dan gewijde boeken

een onaards glinsterend landschap
geen diepte, geen logisch perspectief
maten zijn relatief, alles deelt
in het licht en verandert

waar we uit gemaakt zijn geven we terug
in een ongeschapen vorm, opgedragen aan
niet alleen deze stoffelijke wereld
niet alleen wat mensenogen zien

we zijn van hout, gespannen linnen
geduldig en geduldig bestoven
met kleverige beenderen, voorgetekend
gehuld in honing-bladgoud, kwetsbaar

als penselen van eekhoorntjes
geschilderd door bittere mineralen
verzuurd in azijn, alleen glanzende
eidooiers houden ons in verf bijeen

olie en water, zonder uit elkaar te vallen
we zijn van hout, achtergebleven tranen
drogen door, we trekken krom
in jaarringen bollen we op

op onze heupen, knieën, schouders
stapelen steeds meer heldere tonen, tinten
uit ons weelderig gelaagde schijnsel
weefsels van heiligen in de hemel

we zingen, we kennen het geluk
hebben een nieuw, verheerlijkt lichaam
vredige, onbewogen gezichten
gekust en bewierookt, goddelijke afdrukken

dit bed is onze mandorla
wanneer we opstaan zijn we niet langer
onszelf
zijn we ongesigneerd

Reacties:

saskia:

Ik loop op dit moment stage in Museum Catharijneconvent in Utrecht. Een tentoonstelling van iconen daar vormde de aanleiding voor dit gedicht.

astrid:

dit moet ik nog een paar keer lezen hoor,tot wanneer is dat in utrecht?










Info onthouden?






alles © saskia waterman