Een beetje universeel
ik zag je fietsen over de brug vandaag we zijn een beetje universeel, jij en ik de plot schrijft voor: ik rijd je in de wielen scheld je mijn maaginhoud aan wraakdromen vol het zij je vergeven, je verdient applaus mijn verdriet is gewoon een brokkelige zoutpilaar ik hield me een figurant, vluchtte de coulissen in ik had over mijn stuur moeten vliegen
volgende week ben ik er nog misselijk van
tweederde van een ziekmakend cliché
ruk je tong uit bijt je lange haren af
vraag trillend welke tekst jij had in dit spel...
ooit maak je iets moois van andermans emoties
in een stad vol onschuldig genot
al die verkeersregels voor niets geleerd
een tand boren door mijn victoriaanse lip.
Reacties:
J:Die laatste drie regels hadden van mij niet gehoeven. Maar misschien komt dat omdat ik die gewoon niet begrijp.
Ben blij dat ik niet op die fiets zat!
Titania:heel indrukwekkend gedicht
gaat door merg en been
Om de zoveel tijd open ik de reageerdoos hier. En sluit hem zonder wat te zeggen.
Maar hoe moet je dan weten dat ik er was, en dat ik het goed vond?
Juist die tand door je victoriaanse lip?
