Kastanjes
een beleend hart groeit niet meer aan kastanjes zijn sterk, sporen ontvallen uit je mond
sprokkel daarom nieuwe uit kastanjes
glanzen zacht en klein genoeg
voor een houterig, roestig karakter
te warmen in de hand, als de gelegenheid
daar om vraagt, zullen altijd
doodgeboren woorden in bewaring nemen
kastanjes zijn geduldige presentjes
laten zich niet uitpakken, openen zichzelf
pas bij herkenning van donkere seizoenen
bloeien pas op de grond
wanneer je hier vandaan loopt:
het pad van jaren later, van ingemaakte vruchten
herfst gaat voorbij, komt weer terug, vergeefs
jaren bundelen zich, wortelen
in aarde en vertakken, mensen
zullen langs je lopen
maar niet al je harten laten liggen.
Reacties:
