Zoet meisje

mijn navel is een los knoopje
gelegd in een zee van huid
ankert een draaikolk aan vragen

op de ruggen van mijn handen
bewaart inkt twijfelende woorden
ik vergeet altijd waar mijn mond is

glasachtig lichaam op kamerwater
mijn blik, een propje aluminium,
smaakt zoet, de smaak van machinerie,

patisserie, geheugensteuntjes.
de vulling schijnt door wit glazuur
besef smelt en stolt, ontleedt

de zin in mijn hoofd. zei ik iets?

Reacties: