Praten
of je ooit klaar zult zijn met verwachten denk je,
denk je,
herken je aan de uiteinden van lege bomen
oude tranen, licht, helder in de schaduw
van de koude, zoete wolkendeken
en de zwarte takken laten ze los
als vrienden
je verslaapt in je gedachten
is het tijd om vreemden te laten weten
dat je jezelf nooit hebt gekend
dat het jouw voetsporen zijn in de
smeltende wolken op de stoep
dat jij in je slaap suikerharde rijp over kwetsbare
velden zucht
Reacties:
alles © saskia waterman