Wentelen

als de nacht van jaar wisselt
is Berlijn vreemd genoeg
een plaats als alle andere
we hebben geen muren meer
alleen façades

op daken groeit licht, verschrompelende
bloemen in kruitdamp
legers van vroeger
slaan ruiten in trams tot sneeuwkristallen
verzinnen we zelf

we praten niet, we wensen niet
we vonken, een beetje

ach stad, en verhaal dat voorbij is,
misschien is samen zijn,
nog lang en gelukkig, verhullend.
zijn we inmiddels elkaars gevoelens en gedachten
mengen we te gemakkelijk met elkaars gebreken

ik hou van jou, Fernsehturm
roept een engel op een naald.

Reacties: