Necropolis

net als de naakte wanden neem je alles
tot jezelf;
licht, zwaartekracht, warmte
en val je langzaam uiteen
tot stof

afwezigheid glanst scherp omlijnd in het gruis

je adem is de lege kamer, jouw oppervlak
weerkaatst nog schaduwen en schimmen
verfijnde sporen polijstten het honingglad

steenkoud ben je
en ik leg je af

afstand tussen rottende balken
tussen botten
wadend door stijve lakens

sluit de deur, laatste woorden, laatste riten
verkeer bevriezend in ondergrondse kanalen
genegenheid buiten mensenlevens om

Reacties: