Navelstreng

met jouw duim in mijn mond sluit ik
mijn ogen voor onze anatomie
is geborgenheid niet langer obsceen,

maar het noemen alleen
schuld was de moeder
van mijn fijnmazig geheugen

maar open en bloot nu gloei ik
in stilte, vallen we vogelvrij
buiten de lijnen van mijn verstand

Reacties: