Het geloof in angst
jaren lang jaren lang en gesprekken nooit meer want jaren geleden
leef ik al onder ondeelbare chaos
met koude vingertoppen
en een lichte hoofdpijn
vorm ik mijn antwoorden al uit stilte
uit kapotgeknarste tanden
ik ben het spreken vergeten
toen mij het schrijven werd geleerd
zijn verknipte, gemonteerde
monologen
in het tikken van de tijd
hoor ik enkel nog
nooit meer
nooit meer
is het geloof in angst mij al ontvlucht
in mijn handen vergaan
Reacties:
alles © saskia waterman