Egelantier
de eerste roos het duurde even we vulden het werkelijk we hielden elkaars handen en nog verder
die ik plukten uit de boom
had een leeg hart
tot het tot me doordrong
dat mijn lichaam mij
niet meer pijnigde
blaadje voor blaadje
met onze verwondering
dat het allemaal
was
en telden terug
tot aan hebban olla vogala
tot aan zinnen in de min
en daarna het voldane zwijgen
van bloesem in de knop
Reacties:
alles © saskia waterman