Brief in de winter

de bomen lijken te vervagen, zo mooi
is het sneeuw, maakt alles mooi en goed,
teer. jij bent sneeuw, soms smelt je
tranen uiteengereden op asfalt
troebel, bijtend en vol roet.

denkend aan jou verdwijnt de tijd
een excuus om te schrijven?
schrijven vereist wellicht
een schijn van tijdloosheid
leegte

schrijven is snijden in woorden
dansende pluimen op het riet
in laag zonlicht zie je de stelen niet

minder woorden, woorden in evenwicht
op nevelslierten, en vooral meer aanraken,
aanraken. jou en de leegte
omhelzen.

soms leven we maar tien minuten.

Reacties: